Afscheid van een pionier
Ruim zeven jaar geleden kruisten onze paden. Ik, Hanneke, was inmiddels een jaar onderweg met Praktijk Extralent en kwam handen tekort. Arrianne – moeder van vier hoogbegaafde kinderen – zat midden in haar eigen zoektocht naar wat goed was voor haar kinderen. We raakten in gesprek over het ouderschap, over de (gemiste) kansen in het onderwijs, over hoe ingewikkeld het kan zijn om echt aan te sluiten bij hoogbegaafde kinderen die anders leren, denken en voelen. In eerste instantie kon ik vanuit mijn ervaring en werk daarin een stuk met Arrianne oplopen. Maar wat al snel opviel: onze visie en missie sloten naadloos op elkaar aan. En we vonden elkaar in een gezonde dosis ‘schijt’ aan systemen die de groei van kinderen – van mensen – in de weg kunnen zitten. We zagen hoe gezinnen daaronder konden lijden. Vanuit gedeelde bevlogenheid voor hoogbegaafden ontstond het plan om samen verder te bouwen aan Praktijk Extralent. En dat hebben we gedaan: vol overtuiging, met vallen en opstaan, en met veel plezier.
Nu, na ruim zeven jaar intensief samenwerken, neemt Arrianne in juli afscheid. Een moedige keuze én eentje die ook een beetje pijn doet. In een openhartig interview blikken we samen terug op Arriannes tijd bij Extralent. Wat dreef haar, wat raakte haar, en wat maakt dat ze nu kiest voor een nieuwe stap?
Arrianne, wat bracht jou destijds bij Extralent?
“Allereerst de uitnodiging van jou om samen verder te bouwen aan de praktijk die jij was gestart. Om te werken aan een doelgroep die destijds nog veel minder zichtbaar was dan nu. We wilden een plek creëren waar ouders en kinderen zich gezien en begrepen konden voelen, juist in situaties die vaak eenzaam en verwarrend zijn. Ik ging aan op de missie die we samen voelden.”
Waar haalde je de meeste voldoening uit?
“Vooral uit het begeleiden van complexe onderwijssituaties en het ondersteunen van ouders in hun zoektocht rondom hoogbegaafdheid. Dat ouders even op mij mochten leunen in lastige tijden, dat betekende veel voor me. En de momenten waarop je ziet dat een kind of jongere – tegen de stroom in – toch weer gaat bewegen, ontdekken, vertrouwen. Of dat jongeren hun weg vinden, voorbij regelgeving en bestaande hoepeltjes. Dat doet echt iets met me. Er kan zó veel meer dan vaak wordt gedacht!”
Wat zijn je mooiste of meest dierbare herinneringen?
“Zoveel! Zoals dat kleine meisje van twee in de wachtkamer dat haar moeder vroeg: ‘Mam, hoeveel druiven wil jij? Ik heb er nog vijf. Wil je er twee of drie?’ Of een jongen van vier die bij het bouwen met blokken zegt: ‘Ik doe aan de linkerkant van de weg de even nummers, dus rechts komen de oneven nummers.’ Puur, briljant en ontwapenend.
Ik moest soms ook echt mijn best doen bij spelletjes als Doolhof, omdat die kleintjes van zes gewoon slimmere zetten deden dan ik. En dan woorden als ‘desalniettemin’ uit de mond van een vijfjarige – daar kan ik zó van genieten. Het potentieel, de creativiteit, de authenticiteit… En dat alles in een voortdurende stroom van beweging.”
Wat vond je lastig in je werk?
“Sommige verhalen waren confronterend. Ze brachten me terug naar de onmacht en het verdriet uit mijn eigen gezin. En het onderwijs… ik vond het pijnlijk om te zien hoe vaak scholen niet konden of zelfs niet wílden aansluiten bij wat deze kinderen echt nodig hadden. Dat raakte aan mijn rechtvaardigheidsgevoel. En dat maakte het soms zwaar. Ik heb echt gestreden voor deze kinderen en hun ouders.”
Hoe kijk je terug op onze samenwerking en die met het team?
“Ik heb zo veel geleerd van het samen optrekken. Van kwetsbaar durven zijn tot steviger mijn plek innemen. Ik vond het wel eens lastig, de dubbelheid van leidinggeven en collega zijn. Maar ik heb het ook als heel mooi ervaren om met jou samen te werken. We zijn zo anders – en juist dat was heel aanvullend. We hebben veel gelachen en ook flink wat tranen gedeeld. Dat delen was heel kostbaar.”
Waarom neem je nu afscheid?
“Er komt een nieuwe fase aan – zowel privé als binnen Extralent. De pioniersfase is voorbij. En ik besef: ik hou van chaos, opstarten, creëren. Maar de fase waarin we nu zitten – verder professionaliseren – daar ligt mijn hart niet. Daar krijg ik geen energie van. Dan moet je eerlijk zijn. Naar jezelf, maar ook naar jou en het team.
Ik merk ook dat ik moe ben van het strijden. Voor mijn kinderen, op school, voor erkenning en herkenning. Nu wil ik leven vanuit vrijheid en doen wat écht bij mij past. Niet meer onderhouden wat ik heb opgebouwd, maar opnieuw kiezen.”
Wat neem je mee?
“Zoveel. Inzichten, lessen, liefde. Een uitspraak raakte me het afgelopen jaar: ‘Alles wat je zelf bouwt, moet je ook zelf onderhouden.’ En dat voelde ik. Dat wil ik niet meer – niet op deze manier. Maar ik ben enorm dankbaar voor wat ik hier heb geleerd en wat ik mocht betekenen.”
Wat wens je Praktijk Extralent toe?
“Dat het dé plek blijft waar kinderen, jongeren, ouders, volwassenen zich gezien en welkom voelen. Waar ruimte is voor wie uit de toon valt, want juist daar zit de muziek. Dat Extralent blijft aanmoedigen om ieders eigen route te ontdekken, ook als die buiten de gebaande paden gaat.”
Hoe zie jij de toekomst van Extralent?
“Er ligt zoveel moois. De kwaliteit is gegroeid, het is een professionele organisatie geworden die samenwerkt met allerlei instanties en regio’s door het hele land. Ik hoop dat jullie in de toekomst minder last zullen hebben van alle hoepeltjes van overheden en instanties. Wat kunnen die remmen zeg! En wat nemen die veel werkplezier weg.
Wat ik jou toedicht, Hanneke, is je vermogen om te blijven zien wat nodig is, en je moed om ook moeilijke keuzes te maken. Je staat met hart en ziel in deze praktijk. Met liefde voor de cliënten, de collega’s en passie voor je vak. Alle vertrouwen in jouw leiderschap! En wat een team, een prachtige club mensen met veel toewijding.
Ik geloof dat Extralent nog zichtbaarder zal worden als dé plek waar je terechtkunt als je het even niet meer weet, maar wel weet dat je het anders wíl.”
En nu…
wat ga jij doen?
“Ik ga leven vanuit ruimte en flexibiliteit. Ik weet nog niet wat er komt. Ik wil beschikbaar zijn voor wat nodig is en bij mij past. Ik zie wel! En precies dat vind ik heerlijk.”
Hanneke over het vertrek van Arrianne
Ook ik kijk terug op een bijzondere tijd waarin ik met Arrianne heb mogen optrekken. We hebben met ons team echt iets bijzonders neergezet. Arrianne bracht luchtigheid met haar eigen sprankel. Ze gaf me tegengas als ik weer te veel papier aan het maken was: “Dat verdwijnt toch weer in een laatje!” Ze is een echte doener, een vrouw van de actie. Heel verfrissend voor een team vol denkers.
We hebben allemaal geleerd en vol bewondering gekeken naar haar vermogen om mensen mee te krijgen in out-of-the-box plannen – vooral op scholen. Met haar vlotte voorkomen en scherpte waar dat nodig was, kreeg ze veel voor elkaar. Dat gaan we missen.
Persoonlijk zal ik haar ook missen als mijn maatje, mijn sparringpartner. Na zoveel jaren samen zijn we meer dan collega’s geworden. En toch zie ik dat de keuze die Arrianne nu maakt, klopt. Wanneer de pioniersfase voorbij is, vraagt dat ander leiderschap. Dan heb je elkaar nodig in het professionaliseren en consolideren. En dat past gewoon niet meer bij haar. Als zij iets moet doen waar haar hart niet ligt en de praktijk iets nodig heeft wat ze niet kan geven, dan gaat het wringen. Ik bewonder haar moed om te kiezen voor vrijheid. Die ruimte past bij haar, zo kén ik haar al die tijd al en die gun ik haar van harte.
Ik ga verder met het team, daar heb ik echt zin in. Ik ben nieuwsgierig naar wat er gaat ontstaan, naar hoe collega’s misschien nieuwe rollen gaan innemen na Arriannes vertrek. En ja, af en toe jank ik erom, want loslaten doet ook pijn.
Kom je persoonlijk afscheid nemen?
Wil je graag persoonlijk afscheid nemen van Arrianne? Dat kan!
We nodigen ouders, kinderen, oud-collega’s en samenwerkingspartners van harte uit op donderdag 17 juli tussen 15:30 en 17:00 uur op onze praktijk. Kun je niet aanwezig zijn, maar wil je haar wel iets meegeven?
Laat dan een reactie achter in de comments bij dit bericht of mail naar info@praktijkextralent.nl. Wij zorgen dat jouw boodschap bij haar terechtkomt.